| |
Het Zwols Dichterscollectief bestaat momenteel uit de volgende dichters:
Trijntje Gosker
Haar zinnen zetten je net even op een ander spoor.
Gedichten: Zelfportret als stoel, Ze zeggen dat je bent gestorven
Meer lezen? zie www.terrijntje.nl
Anna Hoogendoorn
Legt nieuwe woorden in het landschap van gedachten.
Gaia Lyn
Sprankelt in beeldtaal.
Corrie Kopmels
Woont in Harderwijk maar voelt zich thuis in het Zwols Dichterscollectief. Haar gedichten leren ons de stilte te waarderen.
Gedichten: Afkijken, Stad vanaf het ijs, Verlang ik dan daarheen…
tel. 0341 410556
Krijn Korver
Nu even met andere dingen bezig, maar komt zeker bij ons terug.
Frans Leenderts
Speelt met woorden alsof het appels zijn die uit de bomen vallen.
Gedichten: Leven, Schaduw, Muur… zie verderop op deze pagina.
Hein van der Schoot
Waar woorden in bescheidenheid hun weg vinden..
Bouke Vlierhuis
Bruisend bouwt hij aan zijn oeuvre, vers na vers.
Won in 2009 de Vermeulen Brauckman Poezieprijs.
Gedichten: Herinneringen, De lifter en de wandelaar, Theologisch traktaat
Meer lezen? zie http://boukevlierhuis.web-log.nl
Theo van de Vliet
Organiseert zijn woorden tot ze op de juiste plek vallen.
Gedichten: Haiku, Voor de onbekende dode, De oude moeder
Nieuwe dichters die willen toetreden kunnen zich aanmelden via het contactformulier.
Hieronder enkele gedichten, geschreven door leden van het Zwols Dichterscollectief
Zelfportret als stoel
Nu ik die stoel ben
die ik eigenlijk al was
nog voor ik werd bezeten
voel ik mij in mijn eigen huis
bezit van iedereen
Fris overtrokken naar de laatste trend
gelijmd na elke breuk en
afgebladderd weer opnieuw gelakt
Nu ik die stoel ben
met die opgelapte kussens
en strak herstelde rug
in classic blue
Nu iedereen die mij bezit
behaaglijk uitroept: Dat zit gaaf
besef ik pas hoe goed het voelt
om deze stoel te zijn.
Ik ruil mij niet meer in.
Trijntje Gosker
naar boven
Ze zeggen dat je bent gestorven
Ze zeggen dat je bent gestorven
en ik heb het ook gezien
hoe stil je lag die dag
daar in die kist van hout
ik had het koud en dacht
wat ben je stil
en wat een vrede leegt nu je gezicht
Ze zeggen dat je bent gestorven
maar in mijn hoofd leef je nog voort
want telkens als ik aan je denk
zie ik een beeld van hoe je was
hoe je bewoog en keek en sprak
en ik vergeet voor het gemak
de lastige momenten
Zo blijf je leven in mijn geest
en word je al maar mooier, liever,
sterker dan je was
ze zeggen dat je bent gestorven…
Trijntje Gosker
naar boven
Afkijken
Alleen jij mag me overschrijven
mijn inkt is nog nat
kom jij vanavond ook op het bal?
Minerva suft weg op haar sokkel
leeg is haar blik
o Livius, wat zijn je zinnen lang
je voetvolk weer traag, rock 'n rol
mijn nieuwe queenies tikken de vloer al
jouw mond is zo breed, een bedje
je ruikt een beetje naar zeep van olijven
naar zweet
een fresia groeit uit mijn schouder
zoet en bitter
Corrie Kopmels
naar boven
Stad vanaf het ijs
Voorbij de stad
begon het riet
de zeebeer knielde
en aan de horizon
ontsprong een roze lucht
niet voller kon de maan
de toren sloeg een slag of vijf
ijs droeg ons naar huis
de tijd ging even staan en wij
bevroren het moment
een snoer van licht
lag om de oever
Corrie Kopmels
naar boven
Verlang ik dan daarheen
waar ik hoog op de dijk
balanceer
arm aan gewicht
blote voet op het muurtje
het schelpenpad knerpt
door de zekere stap
van mijn moeder
de gerst in de diepte
golft op de wind
alsof geen man
in zijn eentje daar zaaide
waar het water nog laag is
de dag net begon
de slikken verlaten
Corrie Kopmels
naar boven
LEVEN
Bijna alles in mijn herinnering is weg
haar geur
stem
kijken
Dood trekt gedachten uiteen.
Beknot gevoelens.
Herschikking kost tijd.
Wat rest is een gevoel dat
het zo heeft moeten zijn.
Frans Leenderts
SCHADUW
Ook tijdens het vallen van een appel
bestaat de schaduw.
Eenmaal op de grond
biedt hij beschutting aan wormen en kevers
die de zon ontvluchten,
niet in het bezit van luchtige kleding of zonnebril.
Maar de schaduw die mijn hand laat vallen
op jouw huid taalt niet naar vluchtgedrag.
koestert zich aarzelend aan de warmte van jouw lichaam.
Verdwijnt in de aanraking.
Frans Leenderts
MUUR
Wiegend muurbloempje,
ritme van verlangen,
balboekjes in gedachten.
Muur tussen haar en die ander,
schuchter schuifelen,
voetje voor voetje.
Loshangende hand
op vragende heup.
Tango vol tranen
's nachts gestord
in lege glazen.
Frans Leenderts
naar boven
Herinneringen
voor Freddy Nekkers
Hoewel het naar het zich laat aanzien
met mij helemaal is
goedgekomen
heb ik in het verleden
behoorlijk wat gezopen
Daarbij kan ik mij echter
maar drie gevallen herinneren
waarbij een en ander buiten de grenzen
van een aanvaardbaar
gezondheidsrisico is getreden
Het eerste voorval betrof
een trein
Het tweede
een bevroren sloot
Het derde
antidepressiva
Er is inmiddels een hek neergezet
op de plek waar blijkbaar eens
te vaak een dronken figuur als ik
het heuveltje omhoog in
plaats van het tunneltje in
omlaag is gelopen
De bevroren sloot bleek geen
laagliggend fietspad, toegegeven,
maar sterk genoeg
en ik kwam er met een
natte kont vandaan
Als je zuipt met
antidepressiva in je
bloed dan moet je zo
on-ge-loof-lijk
kotsen
dat je het voortaan
wel uit je hoofd laat
antidepressiva
te nemen
Bouke Vlierhuis
naar boven
De lifter en de wandelaar
Hoor je dat de blues, die traag sijpelt tussen
bruine glazen? Waas gemaakt door
daas gemaakt door liters drank en haast vermaakt.
De snelweg is een rare plek als je stilstaat
roepend in de blikwoestijn
Rubber en asfalt onder de zon
tot één gesmolten
Niets beweegt meer
voor eeuwig gevangen in de oogkas
van een mensenschedel van roest.
Terug naar de straten van de stad
De natte zwarte straten van de stad.
Bouke Vlierhuis
naar boven
Theologisch traktaat
Ik moet:
Vergeven zoals ik zelf vergeven hoop te worden (ik maak veel fouten)
Goedemorgen zeggen tegen de buren (ik ben nogal op mezelf)
Helpen (al vind ik het teveel gedoe)
Ik heb geen ziel
of het moet de aarde zijn waar ik weer in op zal gaan
Ik ben een dier
en toch ben ik niet zielloos
Je kunt praten met een opperwezen dat er niet is.
Je kunt alles weten met stilte in je donder
Je kunt het perfecte
het onaanraakbare
ervaren.
Je kunt het een naam geven als dat je zo uitkomt.
Geen slechte gevoelens
Geen slechte gedachten
Er is geen onderbewuste en
er zijn slechte daden noch mensen en
Lust en
Angst en
Lust en
Angst en
wat iedereen ook zegt,
er is een moraal.
Omnivoor, laat het dier bij het doden zo min mogelijk angst voelen.
Zonder mededogen
stort alles in.
Doe jezelf geen geweld aan.
Geloof niet wat er staat.
Stop met zoeken.
Bouke Vlierhuis
naar boven
Haiku
langs de oever bolt de es
een waas van lentegroen
waarop twee vogels strijken
Theo van de Vliet
naar boven
Voor de onbekende dode
De stilte die ons hier omgeeft
komt dieper weg dan ik het weet.
Kent u de wereld voorbij het zien,
voorbij de vreugde en het leed?
Rust is zo mooi in deze kooi:
natuur geleid door mensenhand;
de graven als kaarsen opgericht
zijn pas na eeuwen opgebrand.
Geen priester, imam, dominee
heeft dit met woorden zo gewijd;
dat deed het zinken van de tijd
dat deed onze eigen kwetsbaarheid.
Iedereen begint te leven
alsof hij leeft in eeuwigheid:
laat hij op tijd zichzelf weer zijn
dat hij niet sterft onvoorbereid.
Maar wees ook niet te vlug weer terug
zoals hij die niemand ooit herdacht;
hij stond te vroeg hier voor de deur:
had hij iets beters toch verwacht?
Stilletjes schoof hij langs ons heen,
door andermans of eigen schuld
verslaafd of hoe ook afgehaakt,
in gedachten als een jas gehuld.
En de hoop dan en de liefde
waarmee het leven toch begint,
of kan men spreken slechts van liefde
als die ons met hem verbindt?
Laat ons dus deze eerste keer
hem voor het laatst vaarwel toespreken
en dan luisteren naar de stilte:
zij spreekt een taal, zij is een teken.
Theo van de Vliet
naar boven
De oude moeder
toen werd de huiskamer een schip en
jij zag het niet, omheen
trok land terug, slechts
zee en
jij zag het niet, boven
zoog lucht haar wangen leeg en jij
zette de dingen op hun plaats en las
hetzelfde boek, woog
de dag tegen wat was, plukte
herinneringen
als foto’s uit het album en lachte
lachte tegen het verbaasde gezicht van
het Noodlot
dat al door het raam naar binnen keek
Theo van de Vliet
naar boven
|
